Afscheid van het tutje 

We proberen Amélie voor te bereiden, om stilaan afscheid te nemen van haar tutje. Ik voel nu al dat dit een moeilijk proces gaat worden, maar no way back. Op 5/12 is het zo ver en gaat zij slapen zonder tut. En wakker worden met een groot cadeau van de Sint. Weer een nieuwe fase die we moeten doormaken.

Tutten mie

Amélie is een echte “tutten mie”. Ze heeft er wel maar eentje – die ze echt al heel lang heeft want ze wilt geen andere. Ze nam van het eerste moment een tutje. Amélie kon nog niet echt drinken als pasgeborene, ze snapte niet echt wat ze met haar mondje moest doen. Ze hebben mij toen aangeraden haar een tutje te geven zodat we haar zuigreflex konden stimuleren en zo snel kon leren drinken. Ik moet zeggen dat ze sneller weg was met het tutten dan het drinken.

Ze heeft altijd haar tutje en doekje mee. Die trouwens ook een heel parcours hebben afgelegd. We hadden gelukkig 3 reserve doekjes en zitten nu aan het laatste exemplaar. Op een dag was ze haar doekje en tut kwijt, nergens meer te vinden en Amélie weigerde om een nieuw tutje te proberen. (On)Gelukkig had ze wel snel door dat er niets anders op zat dan haar nieuwste doekje en tut te accepteren of zonder, maar dat was duidelijk geen optie.

Een tijdje later zijn we in Centerparcs op de eerste dag van de vakantie opnieuw haar tutje en doekje kwijtgeraakt. We dachten dat onze vakantie erop zat want zij is er echt wel aan gehecht – zeker toen nog. In allerijl zijn we in de lokale supermarkt tutjes gaan kopen en ze was zoooo moe van haar zwemavontuur dat ze zonder al te veel problemen in slaap viel. 2 dagen later lag haar tutje en doekje ons op te wachten aan de receptie. Wat een geluk. Niet veel later is ze hem dan toch nog eens kwijtgeraakt en zo kwam we aan doekje nr 3. De afspraak is dat als ze haar doekje of tut kwijt geraakt, zij geen nieuwe krijgt. Ze is hem sinds niet meer kwijt geraakt.

Tutjes voor in bed

Op de crèche werd het tutje en de knuffel mooi aan de kant gelegd gedurende de dag en mocht ze hem enkel hebben om te slapen. Toen zij aan haar schoolavontuur begon, kreeg ze wel haar tutje mee. Niet alleen voor de moeilijke momenten van verdriet te overbruggen, ook was ze doodop ’s avonds en gaf haar dat wat steun en moed. Nu ze alweer wat groter is, is de strategie aangepast. Een tut is voor in het bed, wilt ze de tut, moet ze in bed gaan. Niet heel zelden pakt ze hem toch mee naar beneden, met de nodige discussies tot gevolg. Het grootste probleem is dat ze voortdurend praat met de tut in de mond, waardoor ik dus weiger naar haar te luisteren.

Als ze echt wilt tutten breng ik haar naar haar bedje, ze mag naar beneden komen als de tut in bed blijft. Het duurt meestal wel even alvorens ze af komt, maar steeds zonder tut. Het heeft duidelijk effect.

Ze is er echt aan gehecht. Het is een beetje hard, maar ze is nu 3 jaar en we vinden het echt tijd om de tut aan de kant te zetten. Haar doekje mag ze natuurlijk nog bewaren. We hebben haar verteld over haar broer, die ook zijn tutje heeft afgegeven aan de Sint. Ze is momenteel nog niet echt overtuigd. Soms zegt ze wel ik ga mijn tutje aan de Sint geven, maar het moment daarna zegt ze heel enthousiast ‘maar de Sint komt nog niet’. We gaan voor de korte pijn, ze mag haar bordje zetten met de tut erop. Ik vrees dat we enkele slapeloze nachtjes tegemoet gaan, maar dat nemen we er graag bij. En ik ben zeker dat als de Sint zorgt voor een groot cadeau, er al heel wat pijn weggenomen word! Wens ons succes zou ik zeggen!

tutten tutten

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

4 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge