En dan heb je een blessure, bye bye lopen

2 jaar zal ik nu zo ongeveer aan het lopen zijn, 2 jaar waarin ik eerst zwaar heb afgezien. Deze totaal onsportieve mama ging proberen te lopen – start-to-run volgend. Ik ging maar traag vooruit, traag in kilometer opbouw en traag in mijn snelheid. Maar ik was sportief. Met de nadruk op was. Helaas.

Kilometers lopen

Ik was zo verdomd goed bezig. Liep 2 tot 3x per week. Liep minimum 1x per week 10km of meer. Ik had een beetje loopkriebels te pakken, zo na 2 jaar. Super fier was ik op mijn 10 miles. Ik? 16km? But I did it! Er zijn heus wel genoeg mensen die toen sneller waren dan mij, maar puur voor mezelf had ik mijn grootste & sportiefste prestatie ever gedaan. Een groot contrast met vandaag, al 5 weken ben ik loop stil en ik heb het advies gekregen om daar nog 2 extra maanden aan te koppelen. Bye bye sportiviteit, bye bye naar alles wat ik opgebouwd heb.

Blessure leed x3

2 weken heb ik niets gedaan, ik leefde la dolce far niente in la bella Italia. Ik kreeg het niet over mijn hart om de wekker in het midden van de ochtend te zetten (zo voelt het toch opstaan om 6u op vakantie) om toch maar te kunnen lopen en de hitte te kunnen verdragen. Ik had mijn sportschoenen wel mee hoor maar nee, ik besloot te genieten van de vakantie, van die kleine me-time in de namiddag als de kids sliepen en het kuch kuch uitslapen in de ochtend.

Bij mijn terugkomst zijn manlief en ik samen 10 km gaan lopen in het bos, zalig om terug die loopschoenen aan te trekken, te genieten van alles rondom ons. Maar al snel na het stoppen met lopen kreeg ik pijn in mijn knie. Ik ben een doorzetter en dus bleef ik lopen maar mijn loopjes van 10 km werden er van 5 km en vervolgens 2 km om al snel helemaal te stoppen. Het ging niet, de pijn was vaak niet te harden. Ik had de hele dag door pijn. Uiteindelijk ben ik dan maar naar de dokter gegaan en een echo laten maken. Het initiële verdikt van de dokter, een ontsteking werd al snel ontkracht.

Wat nu?

Ik blijf een spierscheur te hebben & een verrekking oh ja en nog een ontsteking op een andere plaats ook. Ik mag 2 maanden niets doen, kine volgen en hopen dat de pijn weg gaat. Wetende dat ik al 5 weken niet meer actief ben… Een moeilijk te genezen blessure kreeg ik ook nog mee. Dank u wel, echt dank u wel. Dus hopen dat de kine snel aanslaat en ik niet aan de al ter sprake gekomen cortisone spuiten moet komen. Mag ik zeggen dat ik het echt k*k vind. Dat alles wat ik opgebouwd heb weg is, dat ik helemaal van nul terug ga moeten starten.

Ik vraag me of ik de energie ga vinden hiervoor, of ik er überhaupt na 2 maanden vanaf ga zijn en of ik volgend jaar terug aan de start van de 10 miles kan staan. Stap per stap zeker? Nu hopen dat de kine snel aanslaat en mijn blessure opgelost geraakt.

lopen lopen lopen

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

7 comments

  1. Echt niet leuk. Kan ervan meespreken. Ik heb 1x 6mnd stil gezeten door een heupblessure. Dat was nog voor Mona. Ik liep toen ook de 10miles en vele Spartacus series. Maar dat is goed gekomen.

    Na de zs ben ik ook opnieuw begonnen. Iets te enthousiast want opnieuw dezelfde blessure. Dit keer de symptomen wel tijdig erkend en “maar” 2mnd stilgezeten. Kine doet wonderen. Zeker die naaldjes hebben mij goed geholpen.

    Nu ben ik terug aan start to run begonnen. Ja je moet weer gaan opbouwen en dat is echt niet leuk. Maar het gaat je wel lukken! Succes.

  2. Oh nee! 🙁 Ik voel echt met je mee! Niks zo erg als dit! Mag je andere dingen doen? Zoals zwemmen en/of fietsen enzo? Zo kan je je conditie wel wat op peil houden zodat je niet helemaal van 0 hoeft te beginnen binnen x-aantal tijd.
    Het is vreselijk moeilijk, maar gun je lichaam nu de nodige rust zodat het ook snel weer kan herstellen. Heel veel beterschap en heel veel sterkte! Dikke knuffel! :*
    Anneke onlangs geplaatst…Mag ik nog even een overbezorgde mama zijn?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge