Kleuterpuberteit bij mijn bijna 3-jarige

Ik herken de fase nog van grote broer. De kleuterpuberteit bij een 3-jarige is allesbehalve een leuke periode. Gelukkig weet ik dat ook deze fase weer van voorbijgaande aard is, gelukkig. Alleen weet ik niet hoe lang hij duurt en tel ik de dagen tot ook deze fase weer voorbij is. De kleuterpuberteit laat je liefste mini veranderen in een onherkenbare mini.

Kleine grote meisjes met kapsones

I know, het is een fase, ze kunnen er zelf ook niet aan doen. Maar eerlijk, deze fase van 3 jaar is echt geen leuke. Grote broer had hem toen hij 3 jaar en 2 maanden was, zo herkenbaar en zo gelijkend. Ik weet nog hoe ik toen letterlijk met mijn handen in het haar zat en helemaal niet wist hoe om te gaan met de situatie. Doorheen de dag viel het nog wel mee, door consequent te zijn en hem tijdig in de hoek te zetten was hij best aangenaam, zelfs in deze moeilijke periode. Enkel de avonden, die waren een hel. En net die hel herhaalt zich!

Uit haar bed komen, 10x mama terug roepen: dorst, het deken dat niet goed ligt, haar knuffel die weg is (en die ze uit haar bed gesmeten heeft), de hond die blaft, … Je kan het zo gek niet bedenken. En ook ’s nachts mogen we er terug geregeld uit. ’s Morgens durft zich dat regelmatig te herhalen. Het moeilijkste punt is vooral het uit bed komen. We kunnen ze moeilijk vastbinden dus de enigste optie is om haar braaf altijd opnieuw in haar bedje te leggen.

Helaas is ze koppig, extreem koppig, nog koppiger dan een steenezel. Ik kan je vertellen dat je na 40 minuten strijden het wel gehad hebt. Dat mijn geduld en woede zijn kookpunt bereiken en dat ik graag zou hebben dat de rust terugkeert in huis. Niet alleen wat rust voor ons om ons huis terug op te ruimen en eindelijk zelf eens in de zetel te kunnen ploffen, vooral rust voor haar. Als ze haar nachten niet heeft, is ze de dag erna een wrak. Ze staat moe op en zoals je al kan raden, heeft daar wat moeite mee en ja hoor dat zal iedereen weten. Dus het is in ieders voordeel dat ze tijdig gaat slapen.

De aanhouder wint…

En aangezien de aanhouder wint, is er telkens opnieuw – dag na dag – maar één oplossing die werkt. Die trouwens ook nog altijd voor grote broer perfect werkt! Zeggen dat de politie komt. Eén simpel zinnetje met een giga effect. De eerste keren zei ze nog dat ze de politie wou zien en dachten we echt letterlijk what the f*ck. Vandaag heeft het impact, leggen we haar in bed en in no time slaapt ze. Soms krijg ik het gevoel dat ze gewoon blijft doorgaan tot we ons magisch zinnetje bovenhalen. Dus verandering van aanpak! 1x mag ze uit bed komen, 2de keer halen we de politie erbij en gaat ze flink slapen. Een ritueel zoals een ander.

Niet iedereen zal dit misschien de beste educatieve oplossing vinden, maar hij werkt! Mijn kind slaapt terug op tijd – in haar eigen bedje. Mama blij en Amélie de volgende ochtend uitgeslapen. We merken langzaam dat de fase al op zijn einde aan het lopen is, dat ze doorheeft dat haar gedrag geen zin heeft en daar maak ik een vreugdedansje voor! Ik kan niet wachten om mijn brave Amélie terug in de armen te sluiten.

amelie amelie amelie

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

9 comments

  1. Ohmy het lijkt ofdat ik mijn eigen verhaal hier lees.ik dacht dat het nog steeds de terrible twos waren maar dus pre kleuter. De politie komt zeggen is bij ons ook het enige wat helpt anders blijft ze gillen en tegenstribbelen. Ja dat heb ik weer 😉. Soms horen we een sirene en dan zeg ik ohoh er zijn weer kindjes die niet luisteren naar hun mama haha. Succes met deze fase.. Ik heb het ook nodig😂
    Sylvia onlangs geplaatst…Update: persoonlijke & blogdoelen 2017My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge