Mijn kids hebben weer een sprongETJE…

Moeilijk, zo valt onze huidige situatie het best te omschrijven. Moeilijk in alle opzichten. Moeilijk als in een sprongetje. Mijn oudste voelt zich enorm stoer en handelt daar ook naar, mijn dochter zit in de twee en ik zeg nee fase. Ze maken ruzie over alles, ze wenen tegen elkaar op, ze zijn allesbehalve lief en staan meer in de hoek als ooit tevoren. Maar ooit komt het terug goed, ooit. 

Het is niet altijd makkelijk, kinderen opvoeden, maar de laatste weken overtreffen alles. Als zelfs de oma’s tot het besluit komen dat ze je mini’s niet herkennen en ze echt geen manieren hebben, dan weet je dat ze in een sprongetje zitten. Wie oh wie heeft het ooit in zijn hoofd gehaald om er ‘tje van te maken? Mijn mini’s zitten niet in een sprongetje, ze maken een hele sprong. En wij tellen af tot ze over is.

Sprongetjes van kwaad naar erger

Het begon met Amélie die vrij moe is van lange dagen naar school, begrijpelijk. Langzaam aan veranderde haar gedrag en ging het van de fase ‘moe’ over naar de fase ‘ik doe alles wat niet mag’. Ze kan er wat van.

  • Wijs je haar terecht toont ze haar meest boze blik
  • Wil je haar aankleden gaat er een sirene af want dan wilt ze net die ochtend toch papa hebben en ’s avonds is het gegarandeerd andersom
  • Moet ze in de hoek weent ze tranen met tuiten, die verdwijnen als sneeuw voor de zon nadat ze exact 1 seconde uit de hoek is
  • Ze heeft altijd het laatste antwoord
  • Ze is de allerbeste in negeren en zelfs tot 3 tellen heeft nul impact
  • Ze is heel stiekem in alles wat ze doet, dus je moet constant ogen en oren open houden want het is echt wel mijn kleine meid die altijd de ruzies start.

En zo sprongetjes uiten zich ook altijd ’s nachts. Mijn mini denkt dan geen slaap nodig te hebben en denkt dan vooral dat mama en papa geen slaap nodig hebben. 10-20-30 keer eruit tot we het echt beu worden. Een goede bolwassing en dreigement later kunnen en eindelijk rond 1u-2u in slaap vallen. En fris dat we de volgende ochtend zijn…

En het ergste van alles is dat haar broer niet moet onderdoen tegenwoordig! Mijn knuffelbeer is weer een klein monster geworden. Van wenen tot averechts doen, stout zijn en geen respect tonen. De moed zinkt ons meer dan ons goed is in de schoenen. Kom je thuis van een drukke werkdag en denk je gezellig aan tafel te kruipen, mag je er zeker van zijn dat de miserie begint. Ze lusten het niet, we moeten helpen om de vork naar hun mond te brengen (for real!), ze hebben dorst, smodderen, smodderen nog meer, Mathis valt zeker nog eens van zijn stoel en als toetje stoten ze hun bekertje om. Daily stuff. En dan in het bad gaat het stramien verder; te weinig plaats, te veel plaats, heel toevallig willen ze beide hetzelfde speelgoedje, haren wassen mag niet, haren kammen nog minder en haren föhnen is een reden tot drama. Dan mogen ze wat spelen waarbij speelgoed in het rond vliegt, ze weer ruzie maken, elkaar pesten en plagen, dingen kapot krijgen en mama het bloed onder de nagels halen.

Een SPRONG is echt geen fijne fase, de enigste manier om te overleven is te weten dat ook dit weer overgaat. En liefst zo snel mogelijk aub.

amelie amelie mathis

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

6 comments

  1. Ohja, sprongen. Hier was het een ferme op 6 maand, ik herkende mijn dochter helemaal niet meer. Hopelijk hebben we het niet meer zo erg. Maar dat zal wel niet :-). Courage!

    1. ik wil je niet ontmoedigen maar vrees ervoor 🙂 Je herkent opeens je kind niet meer en gelukkig weet je dat het aan het sprongetje ligt. DIe hopelijk sneller gaat dan die komt 🙂

  2. Oh my hier ook een sprong en die duurt erg lang😢. Je kan op dit moment soms maar beter je mond houden want anders breekt de hel los 😂