Opvoeden: over onwetendheid en onoplosbare situaties

Opvoeden brengt vaak stress met zich mee. Heel vaak durven je mini’s je testen, tot het uiterste gaan en jouw rol als mama in vraag stellen. Even vaak als jij de liefste mama van de wereld bent, zo vaak zeggen ze ook dat je stout bent. Want zo zien de mini’s dat als je je terechtwijzend vingertje bovenhaalt.

Opvoeding handleiding

Echt waar het zijn schatjes, die mini’s van mij. Ze brengen zo vaak een lach op mijn gezicht, zijn net zo bijdehand als mama, hebben op alles een antwoord, genieten van het geven van dikke knuffels en ook van het krijgen. Er gaat niets boven mijn mini’s die spontaan een dikke kus of knuffel geven, die het heerlijk vinden om op mama’s schoot te zitten en te genieten van wat aandacht. Mathis is de bravere in huis. Is natuurlijk ook al wat ‘ouder’. Bijna 6 jaar is hij, dus ook wel nodig dat hij de regels kent en niet altijd de grenzen blijft aftasten. Dat komt vermoedelijk wel snel genoeg terug maar nu is het een leeftijd waar je toch wel erg van kunt genieten. Amélie daarentegen is er eentje uit de duizend, daar zit wat pit in zoals ze dat zeggen. Amélie kent ook de regeltjes zoals geen ander, maar zoekt altijd wel een achterdeurtje. Testen en proberen, dat is de fase van vandaag.

Heel vaak is het moeilijk om de juiste opvoedingsregels toe te passen, om te weten hoe je als mama (of papa) een bepaalde situatie moet aanpakken. Ik probeer streng te zijn voor mijn kids. Regels zijn er om te volgen en ja, soms is het grappig als ze eens buiten de lijntjes kleuren maar dit moet toch niet te vaak gebeuren. Maar heel vaak weet je in bepaalde situatie niet hoe te reageren – zo is het bij ons toch het geval. Opvoeden is een verhaal met vallen en opstaan, eentje dat ook nooit stopt of eens op pauze gezet kan worden.

Met mijn handen in het haar

  • Als ze maar weer eens niet willen eten omdat ze het niet lusten of buikpijn hebben. Maar wel nog een plaatsje hebben voor een dessertje. Soms dwing ik ze te eten, dan om te proeven en soms zeg ik foert dan maar zonder eten slapen. Allen hebben eigenlijk dezelfde impact; het boeit hun niet. Behalve als ze geen dessertje krijgen, dan is het huis te klein.
  • Ruzie over kleren. Ze willen tegenwoordig vaker zelf hun outfit’s kiezen, niets mis mee tot ze roze, oranje en groen willen combineren. Dan probeer ik te onderhandelen en believe me je moet al serieus geoefend zijn om een kinder discussie te winnen.
  • Nog een discussie die je nooit kan winnen is er eentje over delen. Van mij en mij en mij en vooral van niemand anders. Van die pakt dat af tot ik mag ook niet met haar speelgoed spelen. Laat je het op zo’n moment afpakken of leg je uit dat je moet delen wetende dat de andere partij ook nooit wilt delen…
  • Slaaptijd is ook altijd zo’n leuke. Vanaf het slaaptijd is komen de excuses boven. Het grootste probleem is vooral in bed blijven bij Amélie, maar heb ik gelukkig wél een oplossing die werk (lees hier).

Voor hun is het leven altijd een feestje, vooral omdat ze zelf proberen de grenzen te leggen. Voor mama gaat dat feestje helaas te vaak gepaard met te veel confetti als je mij snapt 😉

Herkenbaar en kunnen jullie het rijtje aanvullen?

opvoeden opvoeden

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen