Waarom moet ik altijd naar de opvang?

Op je nuchtere maag, in de auto op weg naar de opvang deze vraag onder je neus geduwd krijgen. Het overkwam me vorige week. En ja, ik moest toch even slikken. Ik wist niet meteen wat antwoorden en voelde enkel een pijnscheut, recht door mijn moederhart. Waarom moeten wij altijd naar de opvang?

Was het maar zo simpel

Mathis én Amélie gaan iedere dag naar de opvang, behalve woensdag namiddag. Dan is er geen opvang in de school van Amélie (tot 15u maar het nut hiervan laat ik aan me voorbij gaan). Op woensdag worden ze afgehaald door de oma’s. Dus ja, iedere ochtend beleven wij een ochtend rush want Mathis zit in het eerste leerjaar en deze school is een kleine 5 minuten verwijderd van de school van Amélie. 2 stops alvorens ik naar mijn werk kan vertrekken. En ’s avonds hebben we dezelfde avond rush. Eerst de ene oppikken, vliegensvlug de andere halen om ze toch maar zo snel mogelijk te kunnen oppikken. Dus ja, ze zitten iedere ochtend in de opvang en 4/5 dagen ook ’s avonds.

Toen ik zijn vraag in de auto kreeg wist ik niet wat zeggen. En eerlijk, mijn antwoord was ook niet onmiddellijk zwaarwichtig. Ik probeerde hem uit te leggen dat mama ook iedere dag aan de schoolpoort kan staan, maar dat we dan wel minder op vakantie kunnen, minder cadeautjes kunnen kopen en moeten kijken wat we in de winkel kopen. Zo banaal als mijn antwoord was, zo sterk was zijn reply. Want ja, dat zou hij wel jammer vinden want hij gaat graag op vakantie en het is bijna zijn verjaardag en hij wilt dan graag een groot cadeau.

Helaas is dat een feit. Niet werken staat gelijk aan geen inkomsten en als je een leven opbouwt als een twee-verdienersgezin, dan leef je daar ook naar. Is dat materialistisch? Absoluut! Voelen wij ons daar goed bij? Soms wel, som niet. Met de nodige ups en down overleven we het. Volgens mij een herkenbare situatie voor velen onder ons. Mathis had trouwens onmiddellijk zijn antwoord klaar dat hij het niet zo erg vindt, toch niet altijd. Maar het feit dat hij toch wat twijfel naar boven brengt, was al genoeg voor een dagje onzekerheid en nadenken. Waarom?

Ga je mee?

Want net zoals hij aangeeft dat hij niet altijd graag naar de opvang gaat, zo veel plezier beleeft hij er. Met moeite krijgen we hem mee als hij zich weer eens aan’t uitleven is op het skateboard of met een spelletje. Zo slecht zal hij het dan wel nog niet hebben. Maar dat neemt niet weg dat het emotioneel wel wat impact heeft op deze mama. Ik voel me geregeld schuldig dat hij iedere dag in de opvang zit, dat ik nooit aan de schoolpoort kan staan. Moest ik niet te veel nadenken, dan weet ik ook wel dat er oplossingen om de hoek liggen. Maar als je er even dieper op in gaat, weet je gewoon dat het geen optie is.

Mama en papa werken fulltime, in een bedrijf waar we ons goed voelen, in een job die we graag doen. Is dat ook geen belangrijk gegeven? Een plaats waar je vaker zit dan thuis, waar je je iedere dag moet bewijzen en voor 100% moet geven. Heb ik te veel toewijding in mijn job? Absoluut! Ben ik graag mama? Nog meer absoluut. Maar ik weet ook dat ik geen goede mama zou zijn moest ik iedere dag thuis zitten, ik zou om het kort door de bocht te stellen, zot worden. Dus ja, mijn mini’s gaan iedere dag op de opvang, ja, geregeld voel ik mij er slecht door maar ja, we gaan gewoon vooruit. Net zoals zovelen onder jullie, niet?

opvang

Beestige groeten

Ook leuk om te lezen

4 comments

  1. Momenteel (nog) niet herkenbaar voor mij maar dat zal wel komen in de toekomst. Ik vraag mij soms af welke job je moet doen om op tijd aan school te kunnen staan (behalve leerkracht zijn). Ik begin nu al te zweten bij de gedachte dat mijn dochtertje met hier en een jaar elke dag id opvang zal moeten blijven. Momenteel werk ik op 15 min van huis (en de toekomstige school) maar zou graag willen veranderen en dan krijg ik alweer die knoop in mijn maag dat veranderen van werk wss ook betekent verder van huis werken, wat dan weer een weerslag zal hebben op ons prive leven en huishouden.
    Maar zoals je zegt, minder werken is ook minder verdienen en dan wringt het op andere vlakken. En zo is het nooit goed natuurlijk …

    1. Ik begrijp je ongerustheid. Dat eeuwige wikken en wegen om alles in evenwicht te behouden. Ik vind persoonlijk wel dat je je goed moet voelen op je werk, je spendeert daar meer uren dan thuis en dat beetje egoïsme mogen we hebben. Een gelukkige mama is ook veel waard! Tijd brengt raad, veel succes & moed. En wat je uiteindelijk beslis, je doet het toch in teken van je kleine mini.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge